Eastbourne, badplaats met allure
Globetrotter GustOnze Globetrotter Gust trok naar de Britse plaatsjes Eastbourne en Winchelsea. Hij ontdekte enerzijds een badplaats met allure, en anderzijds een stadje met finesse. In het eerste deel van zijn trip ontdek je mee Eastbourne.
Vanaf de uitkijkplaatsen op de DFDS ferry’s richting Dover, krijg je prachtige uitzichten op de beroemde klippen. Cote d’Opale onze DFDS ferry die we in Calais opreden brengt ons langs de White Cliffs of Dover en Vera Lynn zit terug in ons hoofd. Twee uur rijden nadat we het schip verlieten in Dover en we kunnen een stel andere magnifieke klippen bewonderen. We zitten nu in de buurt van Eastbourne.
Seven Sisters en Beachy Head
Het hele kustgebied van Eastbourne richting Seaford is een paradijs voor wandelaars met zichten op Eastbourne, Het Kanaal en de Sussex kustlijn. Bij het plaatsje Birling Gap (parking aanwezig) kan je een prachtige wandeling opstarten. Birling Gap zelf is in handen van NT (The National Trust) die er ook een infocentrum en tearoom heeft.
De wandeling is circulair en begint met een fikse klim. Achter je, fantastische zichten op de klippen van Seven Sisters. Zeven pieken waar de aanhoudende erosie voor gezorgd heeft. De kustlijn verandert ongeveer een meter per jaar, er is nu zelfs al bijna een achtste piek te onderscheiden. De klippen zijn ongeveer 150 meter hoog en de zee maakt hier contact met The Sussex Downs.
Dit is het Nationaal Park dat in 2011 werd opgericht, een golvend gebied met een uit krijt bestaande heuvelrug van ongeveer 1.600 vierkante kilometer. De eerste vuurtoren die je tegenkomt is Belle Tout Lighthouse. De vuurtoren is 200 jaar oud en doet nu dienst als B&B. Juist achter de vuurtoren daalt de weg naar Beachy Head, de beroemde vuurtoren die als een kaars of kandijstok voor de tot 170 meter hoge klippen staat.
De toren dateert uit de 18de eeuw. Via de weiden kom je circulair na een goede 4 kilometer, terug in Birling Gap. Bij stormweer best niet te dicht tegen de rand van de klippen begeven. De kracht van de natuur kan hier heel gevaarlijk zijn.
Eastbourne
Eastbourne is een badplaats aan de zuidkust van Engeland met iets meer dan 100.000 inwoners. Het is een aantrekkelijke badstad die nog de grandeur van vroeger uitstraalt. Dit komt vooral dankzij de Victoriaanse hotels en oude pier die de boulevard uitmaken. De kiezelstranden zijn goed beschut door de omliggende heuvels van The Weald.
De badstad was en is nog altijd in trek bij de oudere populatie en dat geeft ook wat charme en nostalgie aan Eastbourne. In de 19de eeuw viel Eastbourne als badstad ook in de smaak door de opkomst van de spoorwegen. Het werd toen zelfs een stad van aanzien vooral toen de begoede klasse uit Londen de stad ontdekte.
De pier dateert uit 1865 maar is deels afgebrand in 2014. Ze is echter totaal gerestaureerd in zijn oude stijl en vanop de 300 meter lange pier zijn er prachtige uitzichten op de omliggende klippen en de Victoriaanse hotels langs de boulevard. Een zeeboulevard waar je op drie niveaus kan wandelen.
Devonshire Quarter
Het Devonshire Quarter is zeker een bezoek waard. Het is een gebied van kunst, cultuur, sport, conferences en entertainment. Dit deel van Eastbourne heeft zijn pracht en praal, met vele beschermde gebouwen te danken aan de zevende Duke of Devonshire. Deze Duke, uit de Cavendish-familie behoorde tot één van de rijkste mannen van het land. Het familiedomein is het grote Chatsworth House in Derbyshire. Hij zag het nut in voor de ontwikkeling van een deel van Eastbourne na de komst van de spoorweg.
Voorbeelden van het werk van deze man zijn de Wintergarden, waar veel events doorgaan van ballroom dancing tot schaatsen, The Bohemian Pub, het Devonshire Park Theatre, het Congress Theater en de Eastbourne Private School. De meeste gebouwen zijn in Victoriaanse stijl.
De Devonshire Park Grounds zijn bekend voor de jaarlijkse tennistornooien. Een tweetal weken voor Wimbledon komen de meeste topspelers naar hier voor het Eastbourne Tornooi om zo terug gewend te raken aan tennis spelen op gras.
Het Lansdowne Hotel aan Lansdowne Terrace op de zeeboulevard waar we verbleven was de perfecte plaats om de gezelligheid van vroeger nog eens te beleven.
Lansdowne Terrace dateert uit 1875 toen er dertien afzonderlijke private huizen waren die werden samengevoegd tot één hotel. De familie van de huidige eigenaars begon met de hotelbusiness in 1912. In WOII nam het leger de plaats tijdelijk over in verband met voorbereidingen voor de invasie.
In 1959 waren er 84 kamers en in 1973 kwam er een fusie met het naastgelegen hotel. De 140 kamers werden toen grondig gerenoveerd met onder meer badkamers en een reductie tot 125 kamers. Na een nieuwe update heeft het hotel nu 98 kamers waarvan er verschillende met zicht op zee. Het ‘1912 Sea-Steak restaurant’ levert uitstekende avondmalen.
Er zijn gezellige lounges en functiekamers waar je je kan voelen als Hercule Poirot of Miss Marple. En natuurlijk ‘s morgens een Full Engels ontbijt zoals het vroeger was met porridge, marmalade en jam van Tiptree en een wonderbare service. Genieten down Memory Lane. (Tekst: Gust Charrin)
